احساس حقارت و بی كفایتی و نداشتن لیاقت و شایستگی، آن هم در برابر دیگران موجب شرمندگی می شود و یكی از نشانه های آن سرخ شدن صورت در ناحیه گونه ها است.
چنین فرآیندی، ریشه در اجداد و نیاكان انسان ها دارد. در گذشته های دور، اكثر تهدیدات خطرناكی كه بشر با آن ها مواجه می شد، از ناحیه طبیعت و به صورت فیزیكی بود.
از سوی دیگر احساس شرمندگی موجب ایجاد نوعی خشم و ناراحتی درونی می شود كه به صورت خودكار، نوعی پاسخ درونی موسوم به "یا نبرد یا فرار" را به همراه دارد.
در اثر این فرآیند، میزان قابل توجهی هورمون آدرنالین (این هورمون از غدد فوق کلیه ترشح شده و فشار خون را افزایش می دهد) در بدن فرد تولید شده و در ادامه، تصمیم برای نبرد و رویارویی یا فرار گرفته می شود.
ترشح آدرنالین، قلب را مجبور می كند تا با سرعت و شدت بیشتری كار كند و حجم بیشتری از اكسیژن را به ماهیچه ها برساند. اما این فرآیند نتیجه دیگری نیز به دنبال دارد و آن چیزی نیست جز گرم تر شدن بدن.
در واكنش به این وضعیت (یعنی گرم تر شدن بدن)، بدن شروع به خنك كردن خود می كند. تعریق یكی از راهكارهای بدن برای خنک شدن است. اما در كنار آن باید به جریان خون نیز اشاره كرد. خون از طریق مویرگ های ریزی كه اتفاقا در ناحیه گونه ها تجمع قابل توجهی دارند، جریان بیشتری می یابد تا این گرما را منتقل می كند و در نتیجه گونه ها سرخ تر از گذشته به نظر می رسند.
البته از نظر علمی ثابت شده است كه عوامل استرس زای دیگری نیز در سرخ شدن گونه ها موثرند.
سرخ شدن گونه ها برای بسیاری از افراد ناخوشایند است، زیرا زمانی كه آغاز شود، متوقف ساختن آن كاری دشوار است.
دكتر مایكل سینكلر از گروه روان شناسی شهر لندن معتقد است: زمانی كه متوجه سرخ شدن گونه های مان می شویم، احساس شرمندگی بیشتری می كنیم، چون احتمالا احساس می كنیم كه موقعیت اجتماعی مان در معرض خطر قرار دارد.
